ÖYKÜMÖYKÜ

SON DÜŞ * Oyhan Hasan BILDIRKİ

Fri, 08 Aug 2008 12:30:00 +0300

     İkinci katın terasında demleniyorlardı.
     Öğle vakti, hava tutuşmuş, yanıyor.
     Sanki bu yangın yetmiyormuş gibi terasa önceden düşmüş gölge gide gide kısalıyordu. Biraz sonra terasın zevki kaçacak.
     Aşağıda masmavi deniz…
     Ufukta nokta nokta gemiler.
     İlkin şakaklarına düşen akları, saçlarının öteki taraflarında da kınalanmaya başlayan, uzun boylu, iri yapılı, esmer tenli, yüzündeki derin çizgileri ilk bakışta sezilen Nazım, sessizdi. Oysa arkadaşını dertleşmek için kendisi çağırmıştı. Şimdi sessizdi. Belki de içini dökebilmiş olmanın rahatlığını yaşıyordu. Çılgın fırtınalar dinmiş, yerini mavi ufuklara bırakmıştı. Onun başını ağrıtan, yıllardır kanayan yüreğini sızlatan dertleri, arkadaşına geçmişti. Bu yüzden olmalı Suat, ara sıra ellerini birbirine kenetliyor, “ah”lar, “oflar” çekiyordu.
     Suat, Nazım’ı dinledikçe, arkadaşının hayatının da yer yer kendisininkine benzediğini keşfetti. Nazım anlattıkça geçmiş günlerinin ağırlığını yeniden yaşar gibi oldu. Sevinse de daha çok hüzünlendi. Gözkapaklarına nice karanlıkta kalmış resimler çöktü. Hayatının kışları ve yazlarını, ilkbahar ile sonbaharlarını atlayıp sıralı sırasız tekrar yaşadı. Döndü, Nazım’a baktı.
     Nazım’ın gözlerin.. ( devamı )

ENDİŞE * Oyhan Hasan BILDIRKİ

Sat, 19 Jul 2008 11:00:00 +0300

     Gündüzün, nedense “endişe” kelimesine takılmış, ona, kendimce çeşitli manalar yüklemiştim. Söylenişi güzel olan bu söz, ansızın yüreğime bir mıh gibi çakıldı. Rahatım, huzurum kaçtı.
     Uzun, ince bir yol. Solunda, tek taraflı bir beton kaldırım var. Üç beş ağacın gölgesi yola düşmüş. Aceleci ayak sesleri kaldırımı dövüyor. Kuşluk vakti. Yolda katranımsı, toza toprağa bulanmış büyük lekecikler, geniş oyuklar uzanıyor. Ta gerilerde, yolun başlangıcında, danslarıyla kaldırıma taşan kızlar, ilgi çekici, gönül çelen figürleriyle arsız, sırnaşık, utanmasız yarışıyorlar. Çalgıcısı görünmeyen zil ve tef sesleri duyuluyor.
     Gönlümde bir gariplik var, hüzünlüyüm. Amaçsız kederler içindeyim. Sıkıntılarım, sarmaşıklar gibi boy atmış, incelmiş, tel tel olmuş, sürgüne durmuş. Sanki bir yerlerim kırılıp kopacak, yüreğime kan damlayacak. Buna rağmen sessiz, sakin ve her şeyi kabule razı bir haldeyim.
     Zaman ilerliyor, yol, yürümekle tükenmiyor.
     Kızıl, kahve, eflatun saçlar. Kalkan, inen, dönen, kıvrılıp, oynayan kollar. Artan zil ve tef sesleri. Ortalığa, bir bozkır öğlesinin kızıl sıcaklığı çökmüş. Susamışım. Yüreğimdeki yangının alevi, dudaklarıma oturmuş. Çeşmelere yanaşsam, kurutacağım. Hoş, yol boyu, ne bir çeşme, ne bir sebil görünüyor. Serinlemek, hafiflemek, sırtımdaki saydam yükü kaldırıp atmak ne mümkün!
     Yol, yürümekle tükenmiyor. Sıkıntılarım kınnaplaşmış, uzadıkça uzuyor.
     Dostlara sığınmak istedim. Ta.. ( devamı )

ÇEKİRGELER * Oyhan Hasan BILDIRKİ

Wed, 16 Jul 2008 20:13:00 +0300

      I.
      Atmışlı yıllardan sonra, tek tük de olsa, sokaklarımızda veya caddelerimizde onlara rastlamaya başladık. Heybetli görünmelerine rağmen, hem utangaç, hem sıkılgandılar. Bu yüzden olmalı, sanki ışıktan, ulu orta meydanlardan kaçar gibiydiler. Yeni elbiselerinin üzerinde, iğreti duran şapkaları, boyunlarında da, bıraksan kaçıverecek gibi olan kravatları, papyonları vardı. Tıraş olmayı sevdiklerinden midir nedir, yüzleri ayna gibi parlıyordu. Yalnız bu aynada palabıyıklar, birer leke gibi duruyordu.
      Doğudan gelen trenlerden birer birer indiler. Çok geçmedi, her yanı, bütün sokakları, güzelim caddeleri, ulu orta meydanları doldurdular. Fakat onca çokluklarına karşılık, yine ürkektiler, çekingendiler. Kızlarımızın davetlerini, geri çeviriyorlar, erkeklerimizle bile arkadaşlık kuramıyorlardı.
      Son yıllara kadar, yalanım yok, güldüklerini, neşeli olduklarını görmedim. Üstelik fazla konuşkan da değiller. Tezgâh başında olsun, cadde kenarında olsun, daima suratlarını asarlar, arada bir; "Oh! Of!" diyerek, bağırlarını döverler.
      Ben, Albert Klaus... Nedense bu adamları sevemedim. Komşularımız da öyle. Onlar gelmeden önce her şeyimiz apaçıktı. Gizlimiz kapaklımız yoktu. Ama onlar gelince, işler karıştı. Hep birlikte gizlenme, saklanma, huylarımızı değiştirme ihtiyacını duyar olduk. Onlarla bizim aramızda saydam, ses geçirmez, sevgiye fırsat vermez, soğuk, sağır bir duvar uzadıkça, uzadı.
      Ben, Albert Klaus... bu adamları, de.. ( devamı )

BİR GECENİN SONUNDA

Sun, 30 Mar 2008 07:40:00 +0300

      Gün, daha henüz ışımamıştı. Buğulu camın gerisinden Polatlı’nın karanlığı delen ışıkları, kıpış kıpış, fakat belirsizce görünüyordu. Sabahın güzelim sessizliğini doya doya koklamak, tanyerinde sürüp giden renk dövüşünü kana kana görebilmek… Korkusuz olmak. Ne kadar güzelmiş değil mi?
      Ya, korku dolu günler?
      Orta yaşlı adam, alnında biriken terleri, elinin ayasıyla kuruladı. Telâşla ceplerini yokladı. İç cebindeki yarı ıslanmış sigara paketini buldu. Tuttu, bir sigara yaktı. Yanındaki inzibat erine baktı. Yarı uykudaydı.
      - Hışt, hemşerim! dedi. Yakar mısın?
      İnzibat eri, elleriyle gözlerini ovuşturdu. Kendisine uzatılan sigarayı aldı, yaktı. Duman kokusu, ortalığı sardı. Esneyip uyananlar oldu. Aksırıklar, öksürükler, çoğalan seslere karıştı.
      Orta yaşlı adam, sigarasını sönd&.. ( devamı )

OYHAN HASAN BILDIRKİ ve EDEBÎ SANATI

Fri, 14 Mar 2008 15:58:00 +0200

1-1A. Eleştirmenlere Göre Bıldırki

“Elimize ‘Talebe Cemiyeti’ gibi bir imkân geçince, 1969’da “BURSA’DA ZAMAN” adını verdiğimiz bir dergi çıkardık. Aylık, altı sayı neşredebildik, barutumuz o kadardı. Şu anda elimin altında, ilk eserleri bu mecmuada çıkmış olan biri hikâyeci ve biri şair iki dostumun eserleri duruyor. “Hoş Geldin Huzur” Nadir Ülker’in hikâyeleri; “Güzelleme” Ali Akmanlar’ın şiirleri. Kadromuzdan, hikâyeci-münekkid Oyhan Hasan Bıldırki de daha önceleri “Koçaklar”ı neşrettiğine göre, o günkü çevremizden üç sanatkâr bugün sanat dünyamızda yerlerini almışlardır.” ([i])

“Oyhan Hasan Bıldırki’nin Sensiz S.. ( devamı )

RÜYÂMDIN, GERÇEĞİM OLDUN * Öykü * Oyhan Hasan BILDIRKİ

Thu, 06 Mar 2008 21:43:00 +0200

        “Kırmızı şal takmam gerekli mi?”
        “Hayır. Otobüsü biliyorum. Seni tanırım.”
        Kulaklarımda bu sözler çın çın! Garajdayım. Bu defa vaktinden çok önce geldim. “Endişeler içinde kıvranmaktansa, orada olmalıyım.” düşüncesine kaptırmışım yakamı. Kalbimin atışlarını dinlemeye çalışsam da, duyamıyorum. Günlük güneşlik bir hava; pırıl pırıl… Gelecek günlerimizin işareti sanki.
        Bir aşağı, bir yukarı geziniyorum. Fikrimce otobüsün duracağı yeri kestiriyorum. Bu noktaya gelecek, ben de şurada durmalıyım diye düşünüyorum.
        Kalbimde hiçbir heyecan yok. Geleceğini biliyorum.
        Ama zaman bir türlü geçmek bilmiyor. Sana ayarlı saatim, en ağır işleyen yük trenleri gibi ilerliyor. Ya da ben dakikalara fırsat vermiyorum. Henüz biri bitmeden, hemen saatime bakıyorum. “Öf!” yine aynı yerde, yine aynı dakikada.
        Sen, otobüstesin şimdi. Bana geliyorsun. Gözlerin açık, kim bilir hayâlindeki kaçıncı resme bakıyorsun? Belki de bildik gözlerime dalmış, güneşin verdiği huzur içinde, “güneş”i.. ( devamı )

OYHAN HASAN BILDIRKI: ÇANAKKALE DESTAN DESTAN

Mon, 14 Jan 2008 01:21:00 +0200

“Çanakkale Destan Destan”, “Ömürlerinin on beşinci baharında Çanakkale’de toprağa düşüp, Türkiye’yi vatan yapanlara…” adanmış bir kitap. Kitabın yazarı Oyhan Hasan BILDIRKİ, kitabın basılmasını sağlayan seçkin insanı da unutmuyor ve 3. sayfaya şu notu düşüyor: “Aydın olma bilincini yüreğinde taşıyan, “aydınlatma” amacıyla yola düşen, aydınlattıkça aydınlaşmanın örneklerini veren Aydınlı ender seçkinimiz, Çanakkale sevdalısı
M. Kemal YILMAZ'a teşekkürlerimle.”
Bu ayrıntı, önemli. “Değer bilenin, değerlendirilmesi.” Birçok kişi ya da kurumlarca dikkate alınması gereken bir tutum. Sözün özü, bir kitabın hikâyesi. Ekler[

BABAM

Tue, 25 Dec 2007 06:37:00 +0200

Babam, çelimsiz yapısına rağmen, büyük hayallerin adamıydı. O, boyundan büyük olan bu hayallerini severdi. Onları zaman zaman bize anlatır, yeri gelince gerçekleştirmemizi tembihlerdi.
Gülüp geçerdik.
Sarı benzi kızarır, alnında öfke bulutları dolaşırdı.
- Gülün! derdi, zaten başkalarının da yaptığı ne, gülmekten başka? Güldükçe, öldük! Fakat şunu bir türlü anlayamadık: Gülüp geçmek, bizim zavallılığımızdır! Boşluğumuzdur! Mantık yapımızda açılan bir büyük gediktir. Yook, gedik değil! Sanki yol geçen hanı… Düşman, bu gedikten girdikçe, canımızda, kanımızda, yerimizde, yurdumuzda hora tepmiş, kimin umurunda?
Güneş yükselir, ortalık alev alev yanardı. Oturduğumuz çardakta bir dal bile kıpırdamazdı. Ağaçların yaprakları kavrulur, altlarında gölgelenen sığırlar, vınlayan sinekleri duydukça huylanırlardı. Danalar, ön ayaklarından birini kaldırır, boynuzlarını yere çevirir, derin derin solurla.. ( devamı )

KAPLAN AVI

Wed, 17 Oct 2007 07:23:00 +0300

       Gökte birkaç yıldız oynuyor... Ve serince bir rüzgâr esiyor hafiften hafiften. Mehmet Ağa, kuru bir dere içerisinde yürüyor. Üstelik korku nedir bilmediği, her halinden belli oluyor.
       Alışkındı o, geceleri avlanmaya. O çok tehlikeler geçirmişti eskiden, fakat şimdi tam bir avcı idi. Her kımıldayıştan, oynayıştan birer mana çıkarırdı. Dal uçlarında rüzgâr eğleşen ağaçların dilinden de anlardı.
       Bir torba ve mavzer vardı omuzunda. Yürüyordu. Tabakasından çıkardığı tütünü de, sarıp sarmaladıktan sonra büyük bir iştahla çekiyordu. Bir ah çekti. “İşte geldik” dedi, “bizim mekana”. Torbasını indirdi. İçerisinden iki pilliyi ve küçük bir torba içerisinde zehir tableti dediği kurşunlarını, hemen akabinde sap kısmı sivri, yılan dili ismiyle bilinen otuz kadar bıçağını çıkardı. “Elimi çabuk tutmalıyım!” dedi ve işe başladı.
       Yanındaki kayanın altındaydı mel’unun yuvası... İnin tam karşısında, kuru bir ağaç vardı. Mehmet Ağa, bıçaklarının.. ( devamı )

GÖKLER HEP MAVİ DEĞİL

Sun, 19 Aug 2007 18:36:00 +0300



Mevsimlerden sonbahardı. Eylül yaprakları düşüyordu dallardan… Çiçekler daha bir alımlıydı ve gökyüzü her zaman mavi değildi.

Eylül’de başka bir tat, yüreğimde başka bir burukluk vardı. Eylül yağmurlarına ne kaldı? Geldi gelecek ve geçip gidecek! Öyledir gerçekten, gelen kalır biraz, sonra da ama acı, ama tatlı, yığınla anılar bırakır geride. Anılarla yanmamak elimizde midir?

Mevsimlerden sonbahardı onu tanıdığımda. Bir alımlı, bir çalımlıydı görmeli. Bir şeyler yapmak, ona yaklaşabilmek duygusu talan ederdi beni. Seviyordum onu. Bu, ateşle oynamaktı biraz ama insan hayâl ve ümitle yaşar.

Günlerdir, gelip gittikçe onu görür, bir hoş olurum. Bilmem bu sır yaradılışımızda mı gizlidir? Oysa bizim orda ihtiyarlar:

GÜNLERİ ÖLDÜRMEK

Sun, 05 Aug 2007 21:30:00 +0300

      Kağıtları yaptırınca sevindim. Sevinecek ne var bunda, diyeceksiniz. Belki haklısınız… Ama ben, yine de sevindiğimi söylemeden geçemeyeceğim. Bir kasaba okulunda görevliyim. Dönem sonu olduğundan okullar tatile girdi. Hemen tatil başlangıcında, annemin şikâyetleri artınca, daha üç beş gün öncesine kadar sevimli gürültülerin dinmek bilmediği okul bahçesine girdim. Yanlış mı geldim diye irkildim. O gürültüler bitmiş, bahçede in cin top oynuyordu.
      Ardına kadar açık olan bina kapısından içeriye daldım. Ne idareciler, ne kâtipler var. Koydunsa, ara ki bulasın. Derinlemesine uzanan koridorun bitiminde, bir sandalyeye ters oturan emektâr Şakir Efendi’yi gördüm. Yanında gençten birisi vardı. Kördüğüm haline getirilmiş ipin uçlarını gencin eline tutuşturdu.
      - Asıl bakalım! dedi.
      Genç, ipin iki ucunu kuvvetle sağa sola çekti. Kördüğüm olmuş ip çözülüverdi.
      - Hayret! dedi genç. Nasıl oluyor da hiçbir yerinden düğümlenmiyor?
      Yanlarına yaklaştığımı sezen Şakir Efendi, hiç istifini bozmadı. Gevrek gevrek gülümseyerek, ağzındaki tek altın dişini gösterdi.
      - Hocam bilir.
      Yapılan işin büyüsüne kapılan genç sordu:
      - Öyle mi?
      - Öyle, öyle! diyerek soruyu geçiştirdim.
      Şakir Efendi’ye döndüm.
      - Kimse yok mu?
      - Biraz evvel çıktılar. Çarşıda görmedin mi, hocam?
      O gün, yelkenleri fora edi.. ( devamı )

FIRSATIN UCU

Mon, 06 Aug 2007 09:44:00 +0300

      İçimde bir sıkıntı. Aklımda türlü düşünceler. Kararsızım. Elimdeki tüfek, öldürmekten başka ne işe yarar? Öldürmek, fakat kimi? Başımızdakilere göre, karşıda yer alan, bize “düşman” olanları, gözümüzü kırpmadan öldürmek gerekiyormuş.
      Tüfeğimi doldurdum, sipere yerleştim. Güneşin doğmasını, etrafı aydınlatmasını bekliyordum. Uzun bir bekleyiş anını yaşadım. Bugün, nedense güneş, bir türlü doğmak bilmiyor. O da, bir şeyin sancısını mı çekiyor, ne? Etrafta ne bir ağaç, ne bir çiçek! Her taraf kum tepecikleriyle dolu. Her tepe, insan yutan bir tuzak, bir bomba! Tepelerin sayısınca çoğalan tehlikeler.
      Daha dün cephe gerisindeydim. Savaşın çok uzağında bulunuyor, “öldürmek” kelimesinin büyülü, fakat insanı iliklerine kadar donduran etkisinin farkında olmadan, kendi hayatımı yaşıyordum.
      “Kendi hayatım!”
      İtilip kakılmalarla geçen hayatım. Elimden, bir kararname ile alınan toprağımın tapusu. Dairede uzayan, uzatılan işlerim. Anadilimi konuşmamam için zorlanışım. Bir gece, yıldızların pırıl pırıl aydınlattığı bir çöl gecesinde, apansızın basılan dostlarımın evleri. Bağırışlar, çağırışlar! Bir bilinmeze doğru götürülen dostlarım. Darağaçlarında söndürülen hayatlar. Sıkıldım.
      - Aman, dedim, bütün bunlardan bana ne?
      Belli belirsiz sesler! Kum tepeciklerini yalayan, milyonlarca zerrecikten oluşan kum bulutları, rüzgârla oynaşıyor. Bir kızılca kıyamet kopar oynaşmanın sonunda. Çöl fırtınası kalın bir perde olur, her şeyi altında örter, yutar. Adamın dili, damağı kurur. Ciğerlerine köz köz kumlar dökülür. Adam, tatlı can kaygısına düşer.
      Motorlu araçlar, tanklar homurdanmaya başladı. Siperlerde kımıl kımıl i.. ( devamı )

KİTAP YATAĞI BİR DERGİ: HAREKET

Thu, 26 Jul 2007 07:55:00 +0300

Yusuf Turan Günaydın

      Hareket dergisi toplam yedi dönem yayınlanmış bir dergidir. İlk dönemi Şubat 1939-Kasım 1939 arasındaki yedi sayılık atılımdır. İkinci dönemi daha kısa sürmüştür ve Aralık 1942-Mayıs 1943 arasını kapsar. Yaklaşık dört yıllık bir aradan sonra gelen üçüncü dönem Mart 1947-Haziran 1949’a kadar 28 sayı sürmüştür. Hareket’in en kısa dönemlerinden biri olan dördüncü dönem Aralık 1952 ile Haziran 1953 arasındaki yedi sayılık dönemdir. En uzun dönemi olan beşinci dönem ise Ocak 1966-Mart 1975 arasında çıkan 111 sayılık dönemdir. Bu dönemi sona erdiren etken şüphesiz Nurettin Topçu (1909-1974)’nun ölümüdür. Dergi bu dönemden sonra yoluna Topçu olmadan devam etmiş ve iki dönem daha çıkmıştır. Topçu sonrası Hareket’in altıncı dönemi Ocak-Mart 1976-Ekim-Mart 1976/77 arasında çıkan dört sayıdan ibarettir. Son dönem olan yedinci dönem ise Mart 1979-Mart 1982 arasında 25 sayı çıkmıştır. Böylece Hareket toplam 187 sayı çıkmış olmaktadır.*

      Kitap yatağı bir dergi olarak Hareket’ten hangi kitaplar çıkmıştır ve daha hangi kitaplar çıkabilir?
      Dergi yayınını sürdürürken aynı adı taşıyan Hareket Yayınları da birçok kitap basmıştır. Başta Nurettin Topçu olmak üzere dergide yazan ve çevirileri yayınlanan birçok yazar ve mütercimin eserleri öncelikle Hareket dergisinin meyveleri olarak birer birer ortaya çıkmıştır.
      Edebî türler içinde öyküye özel bir önem verdiğini düşündüğümüz; dergisinde kendisiyle birlikte daha birçok öykücünün yazdığı Topçu’nun öykü kitabına adını veren Taşralı öyküsü önce IV. Dönem Hareket’lerde üç bölüm hâlinde yayınlanmış (Aralık 1952-Şubat 1953), daha sonra aynı adlı öykü kitabına girmiştir (Kutulmuş Matb., 1. b., İstanbul 1959, 262 s.; Dergâh y., 2. b., .. ( devamı )

YAĞMURLAR BASTIRINCA

Fri, 20 Jul 2007 10:49:00 +0300



     Hiçbir damda, çatıda, renkli renksiz bütün binalarda bir damlacık bile olsun, güneş lekesi yok. Hava kapatmış, gökyüzünde iri, ağır, kurşunî bulutlar. Hepside hareketsiz, durgun. Dallar ölmüş mü, ne? Birbirleriyle dedikodu yapmaz olmuşlar. Her tarafta derin bir sessizlik. Kuşlar bile ötmüyor. Kanat çırpmayı bırakmışlar, saçaktan saçağa uçuşmuyorlar. Dağlarda büyük, sarı lekeler. Demek ki çimenler tükeniyor.
      Yalnız, ortalığı huzursuz eden bir şey var: Kulübe bozması, kerpiç duvarlı, üstü kiremit döşeli dükkâna sığmayan, yankılandıkça ortalığa dökülen, demirci örsünde çınlayan çekiç sesleri.
      - Tın-tin!
      - Tın-tin!
      Bu sesler, bir türlü dinmek bilmiyor. Üstelik, araya biley taşının sesleri de karışıyor.
      Rüzgâr çıktı. Dal uçlarında dedikodular başladı. Bulutlar hareketlendi. Çiftçilerde bir telaş. Elde kürek, kazma koşturuyorlar. Besbelli birazdan hava boşanacak, açılacak.
      “Yaz yağmurudur gelir, geçer!” derler. Doğru. Çünkü bize göre hava hoş. Ya çiftçiler? Neden böyle seğirtiyorlar? Korktukları ne ki? Tecrübe.
      Batı yakasında, dağların kesişir gibi olduğu ufukta, beyaz bir sistir belirdi. Bizim oralarda bu olaya “kör duman” der geçerler. Beyaz, kir kaldırmaz. Kendisini hemen ele verir. Fakat bu sis, başka! Yükselip, genişleyip yayıldıkça, önüne çıkan her şeyi yutar. Lacivert dağlar, belli belirsiz bir çizgiye dönüşür, önünüzdeki ağaçlar, geniş,.. ( devamı )

ÇİÇEKLERLE BİRLİKTE

Mon, 09 Jul 2007 12:21:00 +0300

Ahsın üreğime goy göz yaşlarım.

Kimsenin önünde eğilmemeli.

Ne atam, ne anam, ne gardaşlarım

Bunu bilmemeli, yoh bilmemeli!..



BİR ŞİİRDE YOĞUNLAŞMAK: “GEMLENMİŞ AL ATLARIM”

Fri, 13 Apr 2007 00:41:00 +0300

DEĞİNİ:

Sıddık ELBİSTANLI

Şair, öykücü Oyhan Hasan BILDIRKİ’yi isim olarak epey önceden bilirim. Dolunay, Güneysu dergilerinde yazılarımın, şiirlerimin yayınlandığı zamanlarda, 1985-90 yıllarında, onun da bir iki şiirini, öyküsünü okumuşluğum vardır. Oyhan ismi, yanılmıyorsam, bazen “O.” şeklinde kısaltılmış olarak verilirdi. Çoğu kişi Orhan zannedebilirdi.

Şairi daha genç biri olarak düşünür, örneğ.. ( devamı )

"MİLLİ MÜCADELEDE AYDIN CEPHELERİ" KİTAP OLDU

Fri, 16 Mar 2007 22:39:00 +0200

      AYDIN (Özel) - Aydın Valiliği ve Aydın İli ve İlçeleri Kültür ve Eğitim Derneği tarafından Milli Mücadelede Aydın Cepheleri toplam 7 kitapta toplandı. Aydın Valiliği'nde kitapların tanıtımını yapan Vali Mustafa Malay, bastırılan kitaplar sayesinde Aydın'ın büyük bir eksikliğinin giderildiğini söyledi.

      Aydın Valiliği Encümen Salonunda gerçekleştirilen tanıtım toplantısına Aydın Valisi Mustafa Malay, Aydın'ın emekli Vali Yardımcısı Nurdoğan Kaya, Özel İdare Genel Sekreteri Halil İbrahim Aktemur, Koçarlı Belediye Başkanı Cengiz Şen, ilçe belediye başkan vekilleri ve Aydın İli ve İlçeleri Kültür ve Eğitim Derneği Başkanı Ünal Uyguç katıldı.

      Geçtiğimiz yıl Aydın Valiliği ve Aydın İli ve İlçeleri Kültür ve Eğitim Derneği tarafından başlatılan 'Milli Mücadelede Aydın Cepheleri' panellerinin tamamlanmasının ardından bu panellerde anlatılan konular kitap haline getirilerek, basımı yapıldı. Toplam 7 kitapta toplanan bilgilerin belgelerle doğrulandığı bildirildi. İlk etapta kitaplardan biner adet bastırıldığını belirten Ünal Uyguç, talepler doğrultusunda kitapların çoğaltılacağını belirterek, onları Aydın'ın bütün ilçe ve köylerine göndermeyi düşündüklerini söyledi.

      Tanıtım toplantısında konuşan Aydın Valisi Mustafa Malay, "geçmişini unutan milletlerin geleceğine yön veremeyeceğini" kaydederek, yeni nesillerin tarihi eğitimi çok iyi alması gerektiğini söyledi. Aydın'da milli mücadelenin cephe cephe ele alınarak belgelerle kitap haline getirilmesinin büyük bir ihtiyacı giderdiğini ifade eden Vali Malay; "Şu ana kadar milli mücadelede Aydı.. ( devamı )

KARANLIĞI YILDIZ YILDIZ DELEN KURŞUN SESLERİ

Mon, 05 Mar 2007 07:51:00 +0200

      Kasabayla şehir arası bir yer. İsterseniz şehir, dilerseniz kasaba deyin. Her iki anlatıma da uygun düştüğünü göreceksiniz. İlkbaharla birlikte, az da olsa, vitrinleri seyreden, kaldırımları çiğneyen “minili kızlar” ve “kotlu delikanlılar” ortalıkta kol gezmeye başlar. Hemen her mevsim, herhangi bir caddenin tam ortasında, trafik düzenini altüst eden sığır veya davar sürülerine de rastlarsınız. Her sokağa dökülmüş tavuklar, ördekler... Çöp artıklarının olduğu yerlerde deşinir, karınları doyunca bir köşede pineklerler. Kalabalık saatlerde gıdaklayan, viyaklayan sesler yüzünden korkuya kapılır, sokaklardan telâşla geçersiniz. Eski kahvelerde yine, dama, tavla, domino bulunur. Fakat sözüm ona kıraathanelere langırt’lar, okey’ler, bilardo’lar girmiştir.
      Şehrin bir yarısı, hemen arkasında uzanan, ucu bucağı olmayan zeytinliklerle kaplı sıra sıra dağlara sırt verirken, diğer yarısı bereketli toprakların karnına saplanan bir hançer gibi, güzelim ovaya doğru yayıldıkça yayılır. Kurak geçen yaz günlerinde, daha çok temmuz ortalarında, şehrin dağlık kesimi, susuzluktan kıvranır. Sellerin felâket hâlini aldığı günlerde ise, hançer suya gömülür. O zaman, sal artığı, derme çatma bir sırığın yedeğinde çalışan kayıklar, caddelerde dolaşmaya başlar. Her kayık, taşıdığı yükün ağırlığı altında alabora olacak gibi görülür. Fakat, sırığına kuvvetle hükmedebilen kayıkçı, kişilere ve eşyalara hiçbir zarar vermeden, karşı yamacın su çıkmayan bir yerine ulaşır, yükünü boşaltır. Aşağıdan yukarıya, geçici konuklar gelir. Yukarıdakiler, yeni gelenleri bağırlarına basar, onlara ikramda bulunurlar. Acı soğan, kuru yavan, neleri varsa paylaşırlar. Sofralar şenlenir, karşılıklı olarak çekilen dertler üzerin.. ( devamı )

AYDINLI VİSALî

Wed, 31 Jan 2007 11:35:00 +0200

Her şeyin başı dil. Dilsiz bir yere varmak, bir noktada tutunabilmek mümkün değil. Kapılandığımız rüzgâra göre anadilimizden bir başkasına yönelmek, başımıza türlü dertler açar. Bu, dün böyleydi. Daha sonraki zamanlarda da aynı şekilde olacak. Bir Nâbi’yi, bir Nedim’i bu hataları yüzünden anlayamamanın ıstırabını yaşamıyor muyuz?

Bu ıstırabı çok kişi, zaman zaman duydu. Kendilerine göre çareler üretti. Onların tek derdi, Türkçe’ye olan sevgilerini bayraklaştırmaktı. Bunun sancısını çektiler, yaşadılar. Fakat aydınlarımızı aşamadılar.

Başlangıçta sade bir Türkçe ile yazan divan şairlerimiz, giderek İran edebiyatının etkisinde kaldıklarından, “Osmanlıca”ya yöneldiler. Farsça’nın yanında Arapça da, “Türkçe’nin belini kırdı.”. İşte bu sıralarda Aydınlı Visalî ortaya çıktı. Divan nazım şekillerini kullanmasına rağmen, Türkçe şiirler yazdı. Halk dilindeki mecazları, deyimleri ve atasözlerini şiirine soktu. “Türkî-i Basit” denilen bir hareketi başlattı. Daha sonraları kendisini, Edirneli Nazmi,.. ( devamı )

ÖYKÜ, “MÖYKÜ” MÜ?

Sun, 28 Jan 2007 22:55:00 +0200

Hangi noktada öyküyü, nasıl tartışacaksın? Neresinden tutup, neler söyleyeceksin? Ve bütün bunları da, sütre gerisinde gizlenmiş “fincancı katırları”nı ürkütmeden, hangi doğrultuda, nasıl çözeceksin? Aslında zor bir konu “öykü”müzü tartışmak. Ama işin içine dalmayanlar için, hiç de öyle değil! Alt tarafı; üç beş satırlık ya da beş altı sayfalık yazı değil mi? Çekiverirsin kuyruğunu, olur biter...

Ancak, kazın ayağı böyle değil.

Ben, öykücülüğümüzün tarihçesini yapmayacağım gibi, tanımı üzerinde de durmayacağım. Bu hassas noktalar, uzmanlarının işi. Size; yok “durum”du, “kesit”ti, “olay”dı da demeyeceğim. Bütün bunlar, öykü yazarlarımızı o kadar da büyük ölçüde bağlamazlar. Bunlar, işin “teferruat” kısmı. Çünkü ben, Ömer Seyfeddin ya da Sait Faik’i, Şennur Çoban Parıldar’ı, sadece ve sadece, yazdıkları öykülerde “başarı”yı yakaladıkları için seviyor, okuyorum. Ve bunlardan hiçbirisine de, “Niçin roman yazmadıkları?” için kızmıyorum.

Bakın; öykü derken, birdenbire romana çıktık. İşte eli kalem tutanlarımızın, aydınlarımızın, okuyanlarımızın ve yayıncılarımızın hataya düştükleri ilk nokta, bu. Roman yazmak! İyi de, öykü ne olacak? Edebiyatımızın çok sesli ve oldukça soluklu bu dalı, “çıktığı burçlar”dan sökülüp atılacak mı? Buna ne ömür, ne de güç yeter. Siz de benim gibi, olanca genişliğiyle gönlünüzü ferah tutun. Zaman, devrinin ustalarını çıkardığı gibi, öyküde de “çağının sözcüleri”ni, öyle ya da böyle de olsa, yaka.. ( devamı )